تبليغاتX
Rasool Sadrieh's Exclusive Weblog

Rasool Sadrieh's Exclusive Weblog

وبلاگ تخصصی موسیقی سید رسول صدریه

خانه موسیقی درباره خانه سینما بیانیه صادر کرد

نقل شده از وب سایت رسمی خانه موسیقی

http://www.iranhmusic.ir/misc.php?t=3&id=B100FA3

بیانیه خانه موسیقی

در پی ارسال نامه انحلال خانه سینما از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مسائل پیش آمده بین این وزارت و خانه سینما، خانه موسیقی بیانیه‌ای صادر کرد

 
 

بیانیه خانه موسیقی

 

در پی ارسال نامه انحلال خانه سینما از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مسائل پیش آمده بین این وزارت و خانه سینما، خانه موسیقی بیانیه‌ای صادر کرد. متن کامل این بیانیه بدین شرح است:
سخن بر سر دفاع از جناح و جبهه‌ای و یا محکوم کردن طرف مقابل نیست؛ ما همه در یک سو قرار داریم؛ خانه سینما بدون هنرمندانش بی‌معناست و وزارت فرهنگ و ارشاد نیز بدون هنر و هنرمند بی معناتر و در نظام برخاسته از انقلاب فرهنگی همه مسئولند و برخورد با هنرمندان و اهالی فرهنگ باید بسیار هنرمندانه و مشفقانه صورت گیرد به گونه‌ای که بتوان آن را به عنوان الگو و نمونه ای برای همه حکومت‌ها و نظام‌های جهان به نمایش گذاشت.
خانه موسیقی ضمن ابراز تاسف و تاثر از وضعیت به وجود آمده برای نهاد خانه سینما اعلام می‌دارد که بدون قضاوت و داوری نسبت به مسائل حقوقی که قطعا در صلاحیت حقوقدانان و قوه قضائیه است، نگران شان و جایگاه حقوقی هنرمندان و مهمتر از آن کیان فرهنگ و هنر ملی است و موکدا خواستار حفظ حرمت و حیثیت افراد حقیقی و حقوقی از سوی طرفین ماجرا است.
با توجه به سابقه فرهنگی مسئولان محترم وزارت ارشاد از سویی و سابقه درخشان خانه سینما و اعضای فرهنگی و موثر آن که هر یک نقش بسزایی در اعتلای فرهنگ و هنر ایران بویژه در حوزه سینمای ملی و دینی داشته اند تنازع و برخوردهای اینچنینی دور از انتظار هر ایرانی فرهنگدوست بوده و به هیچ وجه در شان دستگاه فرهنگی کشور نیست.
طبعا اختلاف سلیقه و یا مخالفت با روش‌ها و یا اصطکاک‌های پیش آمده بین برخی از اعضای خانه سینما و مسئولان نباید چنین هزینه‌های گزافی را به جامعه مدنی و نهادهای نوپا تحمیل کند به طوری که با تعمیم این نوع برخوردها از سوی مغرضین شائبه دشمنی و مخالفت نظام جمهوری اسلامی با نهادهای مدنی بازتولید شده و جو دلسردی و افتراق را بین هنرمندان و مسئولان دامن بزند.
خانه موسیقی در پایان از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انتطار دارد به منظور تحکیم نهادهای مدنی و فرهنگی که به نوعی با حمایت های خود در این چند دهه رشد و پرورش آنها را شاهد بوده است از در مهر و محبت وارد شده و با شیوه‌های فرهنگی نسبت به حل و فصل قانونی و با نیت نزدیکی دل‌ها در این شرایط حساس اقدام کند

 

 

Iran House of music published a statement to Support House of  Cinema in Iran

Iran House of Music (Khane Musighi) Official Webite  www.iranhmusic.ir

Music House statement issued regarding  the dissolution of the House of Cinema by the Ministry of Culture and Islamic Guidance, and the issues between the ministry and House of Cinema

: The text of this statement is as follows

The main point of this statement is not to take sides in this matter. We are all in the same side.  The House of Cinema is meaningless without its artists and Ministry of culture is more meaningless without art and artists.  In the Regime which is a result of the Cultural Revolution, dealing with artists and people of the art should be encouraging and in a compassionate manner that can be instantiated as a model for all of the government and systems around the world

House of Music has been regretted for the situation that has happened for House of Cinema. Stated without expressed in legal issues that must be examined by experts, House of Music is anguished about the moral and legal rights of the artists. And more important is the Prestige of the Art and culture of the country

 ……

:link to the article

http://www.iranhmusic.ir/misc.php?t=3&id=B100FA3 

+ نوشته شده در  11 Jan 2012ساعت 9:18 PM  توسط Rasool Sadrieh   | 

!We need your support

؟؟؟They closed House of Cinema, What is Next

 

 

 

In this page you may find the latest news about the Art and Artists who feel responsible about their Activities in Iran

 

 

Iranian House Of Cinema Ordered Closed By Government

01/04/2012

 

TEHRAN, Iran — Iran's Culture Minister says the government has ordered the closing the independent Iranian House of Cinema. Artists say political reasons are behind the decision.

Mohammed Hosseini says his ministry determined that the film promotion institute lacked a legal basis for operations. His comments were reported by the official IRNA news agency Wednesday.

The Iranian House of Cinema is an independent body that has operated for 20 years. Recently it threatened to boycott the state-organized annual Fajr International Film Festival, Iran's most important cinematic event, over threats to close the House, charging the campaign against the center is politically motivated.

Hard-liners have repeatedly criticized the House for adopting liberal stands contrary to government cultural policies.

 

 

 

------------------------------------------------------------------------

 

 

Washington Times:

Iran closing House of Cinema film center

By ASSOCIATED PRESS

Wednesday, January 4, 2012

 

 

 

----------------------------------------------------------------------

 

 

Payvand Iran News:
01/04/12

Iran's House of Cinema Shut Down by Ministry of Culture and Islamic Guidance

Source: Radio Zamaneh


Iran's House of Cinema

Iran's Ministry of Culture has announced that the House of Cinema, the professional organization for the Iranian film community, has been dissolved. ISNA reported that the director of the House of Cinema has been notified, and the board is now considering the development.


Ministry of Culture's order on the House of Cinema

The Ministry of Culture has long had disputes with the House of Cinema, which has been a vocal supporter of the film community, even in the past year when many of its members were arrested and accused of threatening national security through their filmmaking.

The ministry has finally managed close down the House of Cinema on a technicality, saying the group has been operating without the necessary legal permit.

The House of Cinema organizers say: "It is surprising that after nearly 20 years of operation under this name, a name that has been used in all ministry directives, suddenly the House of Cinema is said to lack the legal permit to exist."

The House of Cinema was heavily criticized by the semi-official Fars news agency, which referred to it as the "House of BBC." The Iranian Intelligence Minister recently described the BBC as a front for British spying activities, and any link between Iranian filmmakers and the BBC has been used as just cause for their persecution.

 

Related News: Iran's House of Cinema disbanded

Source: Tehran Times

The Ministry of Culture and Islamic Guidance disbanded the Iranian House of Cinema (IHC) on Tuesday after years of dispute. The decision to disband the IHC was announced through a letter sent to the organization, which is the Iranian cineastes' guild, the Persian service of ISNA reported.

The chairman of IHC board of directors, Farhad Tohidi, confirmed the report.

Tohidi said that he has received a letter from the Culture Ministry announcing the breakup of the organization.

The ministry has accused the IHC officials of establishing the guild without legal formalities and "other illegal acts" in the letter.

According to the letter, the IHC has to stop all its activities before the deadline of January 5.

The IHC managing director had previously said that "even the president" was not empowered to disband the IHC.

"The IHC has been registered as a non-governmental institute. Thus, it can be disbanded only by a court ruling or a decision of its general assembly," Mohammad-Mehdi Asgarpur told Nasimonline.ir.

All art and cultural institutions must obtain a license for their activities before establishment. Afterwards, the institutions' charter must be approved by the Iran Public Culture Council (IPCC).

Last week, the IPCC ruled that the IHC was illegal after the Culture Ministry informed the council about some unannounced amendments to the IHC charter.

The Culture Ministry had also filed a lawsuit against the IHC, accusing it of making some amendments to its charter without informing the IPCC.

Analysts believe that the issue of the unannounced modifications to the IHC charter was an excuse to close the house.

The dispute between the Culture Ministry and the IHC began in 2009 when they invited a Hollywood delegation led by Sid Ganis, then president of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences, to visit Iran. The Culture Ministry's officials frequently have criticized Hollywood as an instrument of U.S. government.

Iranian ministers of foreign affairs, culture, and intelligence were summoned to the Majlis to explain about the Hollywood delegation's visit to Iran.

The IHC showed no concern over the objections and sent a delegation to visit the Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles a few months later.

Many art and cultural centers began to condemn the people who disputed the results of the presidential election in June 2009. However, the IHC refused to make any comment about the event. The IHC's silence did not please the Culture Ministry.

In addition, the IHC was criticized last September for issuing a statement over the arrest of six Iranian documentary filmmakers, who have been accused of "collaboration with the BBC Persian service" in Iran.

A statement, which was published early last week by the IHC, worked as a catalyst for its disbanding.

The IHC announced that it would not collaborate with the Culture Ministry in organizing the Fajr International Film Festival if the legal issues raised by the ministry were not settled.

The officials viewed the statement as a call to boycott the festival, which is Iran's most important cinematic event.

Members of the High Council for Cinema proposed last week that the Culture Ministry drop its lawsuit against the IHC.

The chairman of the IHC board of directors said that even if the accusations in the lawsuit were proven to be true, the IHC still could not be disbanded in this manner.

Related Articles and websites:

 
Support Iranian documentary filmmakers
Campaign in Support of Green Artists

... Payvand News - 01/04/12 ... --

 


 

+ نوشته شده در  4 Jan 2012ساعت 11:47 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

 

خواکین رودریگو (Rodrigo, Joaquín)                             

آهنگساز اسپانیایی

تولد : ٢٢ نوامبر ١٩٠١  در شهر ساگونتو  کشور اسپانیا.

درگذشت : ٦ جولای ١٩٩٩ در شهر مادرید.

 

 

رودریگو از کودکی و در سن ٣ سالگی نابینا شد. وی در سنین کودکی به آموختن موسیقی پرداخت. وی موسیقی را در شهر پاریس و کشور فرانسه آموخت وسپس در مادرید مقیم شد.

شاهکار موسیقیائی رودریگو ،کنسرتو آرانخوئز برای گیتار و ارکستر می باشد که در سال ١۹۳۳ ساخته شده وبه رجینو سائینز دلامازا [1]  تقدیم شده و باعث موفقیت وی در عرصه آهنگسازی شد. آرانخوئز نام کاخ کهن پادشاهان اسپانیا در نزدیکی مادرید بود. این بنا به عنوان زیبا ترین کاخ های پادشاهی شناخته شده است و رودریگو گفته است که: " کنسرتوی او شباهت به نسیمی دارد که نوک درختان پارک را به حرکت وا می دارد و این موسیقی نباید خشن تر از یک پروانه و کم لطافت تر از یک نیلوفر آبی باشد."  فانتزی برای یک جنتلمن که به سگوویا  تقدیم شده است ٬ مبتنی بر یک قطعه از سده هفدهم ٬ اثر گاسپر سانز[2] می باشد. رودریگو گفته است که آرزو دارد اگر امکان داشت سانز این قطعه را بشنود و بگوید: " این دقیقاً اثر من نیست ولی می توانم در آن خود را باز شناسم." این فانتزی در پنج موومان یک سری رقص از آثار سانز را باز آفرینی می کند. موسیقی فولکلور اسپانیائی الهام بخش کارهای رودریگو بوده است. رودریگو کنسرتو هایی را نیز برای سازهای دیگر ساخته است. حدود ٦٠ آهنگ ، یک باله و یک اپرا نیز خلق کرده است. یکی از مشخصه های موسیقی رودریگو سبک نئو کلاسیکال زلال وشفاف با ریتم های پر انرژی و زنده می باشد.

 

 

 

از شاهکارهای نوشته شده توسط این هنرمند می توان به قطعات زیر اشاره کرد.

·        Fantasia para un Gentilhombre.

·        Concerto heroico (1943)

·        En los Trigales

·        Invocacion y danza

·        Junto al Generalife

·        Pajaros de Primavera

·        Por caminos de Santiago

·        Rincones de Espana

·        Sonata a la Espanola

·        Sonata Giocosa

·        The Far Sarabande

·        Tres pequenas Piezas para Guitarra

·        Un Tiempo fue Italica Famosa

·        Cuatro madrigales amorosos (Four Madrigals of Love, 1948)

 

 


۱  -  Regino Sanz de la Maza

۲  - Gaspar Sanz

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 11:6 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

 

مانوئل دِفایا ( FALLA, MANUEL DE)                                                           

آهنگساز کلاسیک اسپانیایی                                                               

تولد: ۲۳ نوامبر ۱۸۷۶ ، کادیس، اسپانیا

درگذشت: ۱۴ نوامبر ۱۹۴۶، آلتا گراسیا [1]، آرژانتین

 

 موسیقی اسپانیا به خاطر تاثیر شیداکنندگی و رنگ وبوی مرموزش همیشه به وسیله آهنگسازان خارجی وام گرفته شده است. مانوئل دفایا نماینده گروهی از اهنگسازان اسپانیایی است که موسیقی اسپانیا را به جهانیان شناختند.

نخستین معلم مانوئل مادرش بود. در سن ۹ سالگی به اولین معلم پیانو اش معرفی شد. در اواخر سال ۱۸۹۰ آموختن موسیقی را در شهر مادرید با ساز پیانو و زیر نظر استادش خوزه تراگو[2] و در زمینه آهنگسازی زیر نظر فلیپه پِدرِل[3] آغاز کرد.

در سال ۱۸۹۹ توانست با رای کلّی داوران، جایزه نوازندگی پیانو را در مدرسه موسیقی به دست آورد. و در همان زمان ها بود که او استفاده از  de را در اوّل نام فامیلی اش آغاز کرد،        یعنی  "De Falla"  که امروز ما اینگونه او را می شناسیم.

تحت تاثیر فلیپه پدرل و در زمانی که در مادرید به سر می برد مانوئل به موسیقی محلّی اسپانیا علاقه مند شد. به خصوص فلامینکو آندلوسی و به طور مشخص  cante jondo ، که      می توان تاثیرات آن را به خوبی در بسیاری از کارهای او حس کرد.

در میان کارهای نخستین او تعدادی zarzuelas وجود دارد ولی مهّمترین کار او در شروع را یک اُپرای تک صحنه ای به نام " زندگی کوتاه [4] " ١۹۰۵ ساخته شد و البته قبل از اجرای  سال  ۱۹۱۳ تجدید نظر هایی بر روی آن انجام گرفت.

دفایا فاصله بین سال های ۱۹۰۷ تا ١۹۱۴ را در پاریس گذراند. او در پاریس تعدادی از آهنگسازانی را که تحت تاثیر کارش قرار گرفته بودند ملاقات کرد از جمله آهنگسازان بزرگ امپرسیونیسم موریس راول ، کلود دبوسی و پائول دوکاس[5].

دفایا در این دوره تعداد اندکی کار ساخت وسپس در زمان شروع جنگ جهانی اوّل به مادرید بازگشت. در آن دوره او را به عنوان آهنگسازی کم کار می شناختند. ولی بعد از این می بینیم که دفایا وارد دوره بلوغ کار آهنگسازی اش می شود.

در مادرید کارهای متعددی را که امروزه برای ما شناخته شده است خلق کرد مانند:

·       نوکتورن برای پیانو و ارکستر

Noches en los jardines de España (Nights in the Gardens of Spain, 1916)

·       باله جادوگر را دوست داشته باش

The ballet El amor brujo (Love the Magician, 1915)

قطعه ممتاز وشاخص این باله به نام پرستش آتش" Ritual Fire " می باشد.

·       باله  قاضی و زن آسیابان

El corregidor y la molinera (The Magistrate and the Miller's Wife)

که بعد ها نام کلاه سه گوش El sombrero de tres picos (The Three-Cornered Hat, 1917) را برای آن برگزیدند. این شاهکار توسط Serge Diaghilev تهّیه شد و طراحی صحنه آن را پابلو پیکاسو نقاش مشهور انجام داد.

  

در فاصله بین سال های ١۹٢۱ تا ۱۹۳۹ مانوئل دفایا در شهر گرانادا در اسپانیا زندگی      می کرد. او در سال ١۹٢٢ برنامه Concurso de Cante Jondo یا جشن مشهور هنر فلامینکو را به وجود آورد.

در گرانادا در سال ١۹٢۳ یک اُپرای عروسکی به نام اپرای عروسکی استاد پیتر[6] را ساخت. در این اُپرا برای نخستین بار ساز هارپیسکورد وارد ارکستر مدرن میشد و مورد استفاده قرار می گرفت.

در سال ١۹٢۶ یک کنسرتو برای هارپیسکورد و ارکستر مجلسی ساخت و این نخستین بار بود که در قرن بیستم کُنسرتویی برای این ساز ساخته شده بود.

هر دو این کارها به یاد واندا لاندوسکا[7] ساخته شده اند. در این کارها تاثیر موسیقی اسپانیا را کمتر حس می کنیم و در آن ها می توان نوعی نئو کلاسیسیزم استراوینسکی را مشاهده کرد.

دفایا در زمانی که در گرانادا به سر می برد نوشتن یک کانتات برای ارکستر بزرگ را به نام آتلانتیس[8] آغاز کرد که بر اساس یک نوشته کاتالان اثر Jacint Verdaguer    نوشتن آن را آغاز کرد. این نوشته افسانه ای است که در آن شهر آتلانتیس در زیر آب ها غرق می شود و بدین گونه اقیانوسی به نام آتلانتیس به وجود می آید که باعث جدایی بین اسپانیا و آمریکای جنوبی می شود. بعدها کشف آمریکای جنوبی توسط اسپانیایی ها را دلیل تعلق این دو سرزمین به یکدیگر می دانند. دفایا بعد از جابه جایی به آرژ انتین در سال ١۹۳۶ نیز کار بر روی این کانتات را ادامه داد. اُرکستراسیون این کار به علّت مرگ او ناقص ماند و بعد ها                توسط ارنستو هافتر[9] کامل گردید.

 

دفایا در سال ١۹۳۶ و در زمان فتح فرانچسکو فرانکو در جنگ های داخلی اسپانیا[10] ، تلاش های بسیاری کرد جهت جلوگیری از کشته شدن دوست شاعرش فردریکو گارسیا لورکا[11] ولی متاسفنه موفق به نجات او نشد و به خاطر همین موضوع اسپانیا را به مقصد ارژانتین ترک کرد.

مانوئل دفایا در سنّ هفتاد سالگی در آرژانتین در گذشت و بعد ها باقی مانده بدن او را به اسپانیا باز گردانده و در کاتدرالی در شهر کادیس به خاک سپردند. از آخرین افتخارات او کرسی استادی رشته فلسفه در دانشگاه Complutense University در شهر مادرید بود.

مانوئل دفایا هیچگاه ازدواج نکرد و فرزندی از او به جای نمانده است.

 


۱. Alta Gracia, Argentina

۲.José Tragó

۳. Felipe Pedrell

۴.Opera La vida breve (Life is Short, or The Brief Life, written in 1905)

۵. Paul Dukas

۶. (puppet opera El retablo de maese Pedro (Master Peter's Puppet Show, 1923

۷. Wanda Landowska

۸. (Atlantis) Atlàntida

۹. Ernesto Halffter

۱۰.Francisco Franco's victory in the Spanish Civil War

۱۱.Federico García Lorca

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 11:3 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

 ماگزیمو دیگو پوخول

ماگزیمو دیِگو پوخُول) ( PUJOL, MAXIMO DIEGO                

آهنگساز ونوازنده آرژانتینی

تولد: ٧ دسامبر ۱۹۵۷ ، بوینس آیرس                                                

  

ماگزیمو دیگو پوخول فارغ التحصیل کنسرواتوار خوان هوزه کاسترو پروتیکال[1]، یک آهنگساز ونوازنده گیتار کلاسیک آرژانتینی است. وی دروس تخصصّی ساز گیتار را از اساتیدی چونAlfredo Vicente Gascón  ، Horacio Ceballos ، Abel Carlevaro ، Liliana Ardissone  و Miguel Angel Girollet آموخت.

او همچنین به یادگیری دروس هارمونی و آهنگسازی زیر نظر Leónidas Arnedo پرداخت و در مستر کلاس ها وسمینارهایی که توسط Antonio de Raco ،Abel Carlevaro و Leo Brouwer برگزار شد ه است شرکت فعال داشته است.

او کنسرت های متعدّدی را در آمریکای لاتین و اروپا ارائه داده است و موسیقی او در همه جای جهان اجرا می شود. او جایزه های بیشماری را در مسابقات مختلف موسیقی در آرژانتین و در عرصه بین المللی به خود اختصاص داده است.

سبک آهنگسازی او باز تابی است از تاثیرات آهنگساز بزرگ آرژانتینی آستور پیاتزولا[2] و او نیز جون پیاتزولا ، تانگو را اساس کار خود قرار داده است.

پوخول نماینده ای برجسته از نسل آهنگسازان جوان آرژانتینی است که به فرهنگ موسیقی خود توجه کردند ودر عین حال موسیقی معاصر را نیز نادیده نگرفتند.

ساخته های او سرشار از ملودی های رنگارنگ و شگفت انگیز می باشد که با استفاده کامل از رجیستر و قدرت بیان گیتار و تاثیر گذاری صدای ساز به شنونده عرضه می شود.

یکی از ساخته های مشهور او مجموعه ای به نام " سه قطعه از منطقه ریور پلِیت" می باشد. در این کار که نمونه ای انتگرال می باشد، ۳ ژانر مختلف شناخته شده موسیقی که عبارتند از تانگو ، میلونگا و کِندومب از بستر رودخانه های پارانا و اروگوئه بیرون می آیند. این کار به صورت یک سوییت کوچک نوشته شده است. قطعات این مجموعه از طریق یک اِلمان ملودیک به هم مربوط می شوند. عموماً تفاوتی بین ژانرها وجود ندارد و تانگو به عنوان عنصر بیانگر موسیقی   River Plate Basin در همه فرم ها استفاده شده است.

تانگو همان گونه که نامیده می شود کاملاً شهری وبا تمپو ملایم و آرام یا moderate  اجرا می شود. میلونگا که ریشه ای روستایی دارد، با تفکّری عمیق و شخصیتی مالیخولیائی نوشته شده است. کِندومب هم که از آفریقا می آید، مجموعهای است غنی از ریتم  که وفور ضد ضرب و سنکوپ را نیز در ان می بینیم. اُستیناتو ها و تکرارها در کنار تغییرات اَکسنت باعث جذابیّت و زیبایی این کار شده است.

 


١. Juan José Castro Provincial Conservatory

٢. Ástor Piazzolla

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 10:58 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

آنتونیو لارو (LAURO, ANTONIO   )

نوازنده و آهنگساز ونزوئلایی                                                                          

تولد: ١۳ آگوست ١۹۱۷ ، سیوداد بولیوار[1]، ونزوئلا                                            

درگذشت: ١۸ آپریل ۱۹۸۶، کاراکاس ،ونزوئلا

 

 

پدر آنتونیو یک ایتالیایی مهاجر بود. او یک آرایشگر هنرمند بود که گیتار می نواخت وآواز می خواند. پدر هر آنچه که می توانست به پسرش آموخت ولی متاسفانه در زمانی که آنتونیو هنوز کودکی بیش نبود در گذشت.

بعد از اینکه خانواده به کاراکاس نقل مکان کردند، آنتونیو تحصیل رسمی موسیقی خود را در شاخه های نوازندگی پیانو و آهنگسازی درآکادمی Música y Declamación آغاز کرد و

زیر نظر آهنگسازو استادی برجسته به نام وینسنتو امیلیو سوجو[2] شروع به کار کرد.

در سال ۱۹۳۲ آگوستین باریوس[3] ، نوازنده وآهنگساز برجسته اهل پاراگوئه، کنسرت گیتاری را در کاراکاس اجرا نمود. این اجرا لارو جوان را منقلب نمود. لارو که خود قطعات فولک ومحلی را به خوبی با گیتار می نواخت مصّر شد که ساز گیتار را به عنوان ساز تخصّصی به جای پیانو و ویولون انتخاب نماید.

در سال ۱۹۳۳ آموختن گیتار را زیر نظر رال بورگس[4] آغاز کرد و بدین ترتیب مقدمه آشنایی او با رپرتوآر ساز گیتار کلاسیک محیّا شد. دهه بعد شاگردان بورگس مانند Rodrigo Riera ،  José Rafael Cisneros و Alirio Díaz وظیفه به گوش عموم رساندن ساخته های لارو را به عهده داشتند و این موضوع باعث شد که این قطعات جزئی از علایق نوازندگانی مثل آندرس سگوویا و جان ویلیامز قرار بگیرند.

مانند بسیاری ار آمریکای جنوبی های هم نسلش، لارو نیز یک جوان ملّی گرای پر شور وشعف بود. او مصّمم به نجات دادن و تجلیل از موسیقی بود که میراث ملّتش به شمار می آمد. به عنوان عضوی از تریوی کانتورس دل تراپیکو[5] در فاصله سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ به عنوان خواننده باس و نوازنده گیتار و کوآترو[6] به همکاری پرداخت و ضمن سفر به کشورهای منطقه به معرفی موسیقی ونزوئلا پرداخت.

لارو به طور خاصّی مجذوب والس های شبانه ساخته شده توسط آهنگسازان گذشته وقرن ماقبل او مانند رامون دلگادو پالاسیوس[7] بود. موسیقی هایی با ملودی های زیبا ، وفادارانه ،آرزومندانه و روشن و درخشان که وجه تمایز آنها و چیزی که آنها را شاخص می ساخت مسئله ضرب وریتم در آنها بود. موسیقی ای که ملهم از موسیقی فولکلوریک بود و حتی مورد توجه آهنگسازانی چون اِسمتانا و گرانادوس در اروپا قرار می گیرد و توسط آنها به عموم مردم اروپا عرضه می شود.

پیانیست مشهور ونزوئلایی اِونیکو کاستلانوس[8] در یکی از کنسرت های خود به اجرای والس پرداخت و لارو بعد از دیدن این کنسرت به این مسئله فکر میکرد که رپرتوار گیتار نیز به اینگونه قطعه هایی احتیاج دارد. با این ایده شروع به کار کرد و نتیجه تلاش های اولیه او در این ژانر قطعاتی بود که بعد ها با نام های Tatiana و Andreina و Natalia  شناخته می شوند. این قطعات در سال های ۱۹۳۸ و۱۹۴۰ساخته شده اند. لارو برای ارکستر ، کُر ، پیانو  و... موسیقی های بسیار ساخته است. بسیاری از آنها هنوز منتشر نشده اند. او در کار آهنگسازی اش  گاهی سبک آهنگسازی مدرن را نیز به کار می برده. امّا بسیاری از کارهای او که برای گیتار نوشته شده است مستقیماً و بدون تغییر در اصل ساخته شده اند. این کارها توسط هم نسلان او " خیابان اصلی[9] " نامیده می شده اند یعنی موسیقی که در ساخت آن هارمونی گیج و پریشان کننده و موسیقی که از مسیر اصلی منحرف شود وجود ندارد.

لارو فاصله بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵٢ را به علّت داشتن عقاید آزادی خواهی در زندان به سر برد. او به دوستانش گفته بود که زندان رفتن بخشی از زندگی مردان ونزوئلایی هم نسل او به شمار می آید. او حتّی در زندان هم آهنگسازی می کرد و بعد از آزادی اش فوراً به تریوی حرفه ای و پیشگام Trio Raúl Borges پیوست.

دهه بعد کارهای لارو منتشر وضبط می شوند در سرتاسر جهان به اجرای کارهای او   می پرداختند. تلاش ها وفعالیت های او برای موسیقی مملکتش آشکارا و قابل قدردانی بود. لارو سال های متعددی را در مدرسه های مختلف به تدریس موسیقی پرداخت و سال ها مقام ریاست ارکستر سمفونی ونزوئلا را عهده دار بود.

لارو که انسان متواضعی بود همیشه خود را بیشتر آهنگساز معرفی می کرد تا نوازنده. دوستان او مصّر بودند که او باید به اجرای کنسرت بپردازد. بدین ترتیب کار خود را با کنسرت ونزوئلا شروع کرد و بعد از مدّتی با سربلندی و افتخار وقدرتی وصف نشدنی کنسرت خود را در سال ۱۹۸۰ در شهر لندن و در   Wigmore Hall برگزار نمود.

آنتونیو لارو کمی قبل از مرگش موفق به دریافت جایزه Premio nacional de música شد که بالاترین درجه هنری ونزوئلا به شمار می رود.

 

 

 



۱. Ciudad Bolívar

٢. Vicente Emilio Sojo (1877-1974)

۳. Agustín Barrios

۴. Ral Borges

۵. Cantores del Trópico

۶. cuatro

۷. Ramón Delgado Palacios (1867-1902)

۸. Evencio Castellanos (1914-1984)

۹.Calle real or main street

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 10:55 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

دومنیکو اسکارلاتی(SCARLATTI, DOMENICO)                                         

آهنگساز ونوازنده هارپیسکورد، ایتالیایی                                                        

تولد: ۲۶ اکتبر ۱۶۸۵، ناپل ، ایتالیا

درگذشت: ۲۳ جولای ۱۷۵۷ ، مادرید ، اسپانیا

 

 

 

دومنیکو اسکارلاتی در همان سالی متولّد شد که باخ و هندل متولّد شده اند. او فرزند ششم از ده فرزند پدر ومادرش بود. پدرش اِلساندرو اسکارلاتی اولین معلم او بود. از معلمین دیگری که بر روی کار او تاثیر گذاشته اند و از آنها آموخت می توان   Gaetano Greco ،  Francesco Gasparini و Bernardo Pasquini را نام برد.

در سال ۱۷۰۱ به عنوان آهنگساز ونوازنده اُرگ در کلیسای سلطنتی ناپل مشغول به کار شد.

در سال ۱۷۰۴ اُپرایی به نام " آیرین[1] " را که اثری است از  Francesco Pollarolo را در شهر ناپل به اجرا در آورد. زمان اندکی بعد از آن بود که پدرش او را به ونیز فرستاد. از ۴ سال بعد آن هیچگونه اثری یافت نشده است.

در سال ۱۷۰۹ جهت خدمت در محضر ملکه تبعید شده لهستان ماری کازیمیره[2]  به شهر رم سفر کرد.

اسکارلاتی ساز هارپیسکورد را به صورت ممتاز وعالی می نواخت. داستانی مبنی بر کار کردن بر روی تکنیک این ساز با آهنگساز بزرگ جورج فردریک هندل در شهر رم در کاخ       Cardinal Ottoboni وجود دارد و گویا او قضاوتی در حّد بالا در مورد نوازندگی هندل کرده است در صورتی که هندل ساز اُرگ را به خوبی نمی نواخته ونوازنده عالی این ساز نبوده است و بعد ها وقتی در مورد نوازندگی هندل از او سوال می شده از جواب دقیق دادن طفره می رفته است.

اسکارلاتی در رم چند اُپرا برای تئاتر اختصاصی  ملکه کاسیمیره ساخت. در فاصله  بین سال های ۱۷۱۵ تا ۱۷۱۹ در مقام رهبری خوانندگان کلیسای سنت پیترز بود. بعد از آن به لندن رفت و اُپرایش نارسیسو را در King's Theatre رهبری کرد.

به درخواست سفیر پاپ آن روزگار Vicente Bicchi در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۷۱۹  وارد لیسبون پایتخت پرتقال شد و در آن شهر به تدریس موسیقی به پرنسس پرتقالی ماریا ماگدالنا باربارا[3] پرداخت. او لیسبون را در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۷۲۷ به مقصد رم ترک کرد.

در تاریخ ۶ ماه مِی ۱۷۲۸ با خانم ماریا کاترینا جنتیلی[4] ازدواج کرد.

در سال ۱۷۲۹ به سِویلا در اسپانیا رفت و ۴ سال به مطالعه و یادگیری موسیقی فلامینکو پرداخت. در سال ۱۷۳۳ به مادرید رفت و مقام استادی موسیقی پرنسس ماریا باربارا را که اینک عروس خانواده سلطنتی اسپانیا شده بود را به عهده گرفت. اسکارلاتی برای مدّت ۲۵ سال در اسپانیا زندگی کرد و در این ایّام صاحب ۵ فرزند شد.

بعد از مرگ همسرش در سال ۱۷۴۲ با خانم Maxarti Ximenes ازدواج کرد.

در زمانی که در مادرید به سر می برد تعداد ۵۵۵ سونات برای هارپیسکورد خلق کرده است که عامل شناخت او در میان جهانیان می باشد.

دومنیکو اسکارلاتی در سنّ ۷۱ سالگی در مادرید،اسپانیا در گذشت.

 


موسیقی دومنیکو اسکارلاتی :

سونات های او تک موومانه هستند و بیشتر در فرم باینری(دو تایی) ساخته شده اند. اکثر آن ها برای ساز هارپیسکورد ساخته شده اند به جز معدودی که شامل ۴ قطعه برای ساز اُرگ و تعداد اندکی برای ارکستر کوچک می باشد.

تکنیک ساز پیانو مدرن امروزی بسیار مدیون این آهنگساز می باشد.

هارمونی بی پروا و استفاده از نت های نا مطبوع و مدولاسیون های به گام های دور از شاخصه های کار اسکارلاتی می باشند.

 از صفات ویژه و مشخصه های دیگر موسیقی او می توان اشاره کرد به :

·       تاثیرات موسیقی ایبِرییَن[5] (موسیقی محلّی اسپانیا و پرتقال)

·       استفاده از مُد هایی مثل فریژین و یا تغییرات تَُنال که در موسیقی اروپایی به کرّات مشاهده می شود.

·   یک شیوه رسمی هم وجود دارد که در هر نیمه سونات نقطه محوری می رسیم. رالف کیرکپاتریک[6] که یک نوازنده هارپیسکورد آمریکایی است و بر روی موسیقی اسکارلاتی تحقیق می کند این شیوه را Crux " " نامیده است و در نت نویسی آن را با Pause  یا فِرمات مشخص می کنند. در سونات ها تا قبل از crux تنوع تماتیک را شاهد هستیم و بعد ازcrux  فیگور های تکرار شونده که به گام های دیگر غیر از تونالیته اصلی مدولاسیون می کنند(در نیمه اول سونات) و به تونالیته اصلی باز می گردند(نیمه دوم سونات).

 



١.Irene

٢. Marie Casimire

۳.  Maria Magdalena Barbara

۴.Maria Caterina Gentili

۵. Iberian (Portuguese and Spanish) folk music

۶. Ralph Kirkpatrick

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 10:50 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

مانوئل ماریا پونس (Ponce ,Manuel Maria)

آهنگساز مکزیکی

تولد: ۸ دسامبر ۱٨٨٢ زاکاﺗﮑاس

درگذشت: ۲۴ آپریل ١۹۴٨مکزیکو سیتی

 

 

مانوئل پونس آهنگساز برجسته مکزیکی که در قرن بیستم میلادی فعالیت میکرده است. شغل او به عنوان یک آهنگساز وسیله ارتباطی بوده است بین صحنه کنسرت و سنت فراموش شده موسیقی مردمی و فولکلور مکزیک . بسیاری ار ساخته های او تحت تاثیر و ملهم ازهارمونی و فرم موسیقی های سنتی بوده است.

وی را اعجوبه موسیقی می نامیدند. می گویند که وقتی که او به زحمت ۴ سال سن داشت٬ خواهرش جوزفینا یک معلم پیانو داشته است و مانوئل بعد از شنیدن درسی که معلم به خواهر او داده ٬ پشت پیانو نشسته ویکی از قطعاتی را که شنیده بوده شروع به نواختن می کند. بلافاصله خانواده اش شرایط یادگیری نت ودروس نوازندگی پیانو را برای او مهیا کردند.

پونس در سال ١٩٠١ به عنوان پیانیست و آهنگساز وارد کنسرواتوار موزیک[1] شد و تا سال ١٩٠٣ در کنسرواتوار باقی ماند. وی در همان سال به شهر آگوئاس کالینتس[2] بازگشت.

این شروع سفرهای او بود. در سال ۱۹۰۴ برای ارتقا دادن سطح علمی خود به ایتالیا سفر کرد و آموختن سطوح پیشرفته موسیقی را در مدرسه موسیقی بولونا[3] آغاز کرد. بین سال های  ١٩٠٦ تا ١٩٠٨ به آلمان سفر کردو در مارتین کراوس[4] وکنسرواتوار استرن[5] تحصیلاتش را ادامه داد.

 

سال های سپری شده در National Conservatory of Music :

 

پونس بعد از اینکه چندین سال در خارج از وطن به تحصیل پرداخت دوباره به مکزیک بازگشت و به تدریس پیانو و تاریخ موسیقی در   National Conservatory of Musicمشغول شد. او بین سال های ١۹۰۹تا ١٩١٥و ١٩١٧تا ١٩٢٢ در آن کنسرواتوار به امر تدریس پرداخت. سال های  ١٩١٥تا ١٩١٧ را در شهر هاوانا در کشور کوبا سپری کرد.

خلق موسیقی های زیبایی چون "Estrellita" و"A la orilla de un palmar" و "Alevántate" و  "La Pajarera" و "Marchita el Alma" و"Una Multitud Más"  دلیلی بود بدای کسب لقب پر افتخار " خالق موسیقی مدرن مکزیک" ، همچنین او نخستین کسی بود موسیقی مردمی مکزیک را به جهانیان معرفی نمود.

 در سال ١٩٤٧موفق به دریافت جایزه  National Science and Arts Prizeشد.

پونس موسیقی های زیادی را برای سازهای سولو خلق کرده است. او برای آنسامبل مجلسی و ارکستر نیز موسیقی ساخته است.

 

موسیقی برای گیتار :

قطعات خلق شده توسط پونس برای ساز گیتار یکی از مهمترین بخش های رپرتوار این ساز  می باشد. مشهورترین کارها " واریاسیون و فوگ بر روی تم فولیاس (١٩٢٩) " و " سوناتینا مریدیونال (١٩٣٥)" می باشد.

او همچنین یک کنسرتو به نام "Concierto del sur" برای گیتار نوشته که به دوست قدیمی خود آندرس سگویا تقدیم کرده است.

آخرین قطعه ساخته شده توسط پونس   Variations on a Theme of Cabezón می باشد که در سال ١۹٤٨ ودرست چند ماه قبل از مرگش خلق کرده است.

 سابقا بسیاری از کارهای ساخته شده توسط پونس برای مردم ناشناخته بوده است.

 کارلوس واسکوئز[6] که یک آهنگساز ومعلم موسیقی مکزیکی است و با پونس کار می کرده، بسیاری از این قطعات را در اختیار داشته است. نهایتا این قطعات به ناسیونال کنسرواتواری اهدا شد.


تعدادی از قطعات معروف ساخته شده توسط این آهنگساز:

  • Canciones populares mexicanas, La pajarera, Por ti mi Corazon, La valentina
  • Sonata mexicana (1925)
  • Thème varié et Finale (1926)
  • Sonata III (1927)
  • Sonata clásica (1928)
  • Sonata romántica (1929)
  • Suite en la Mineur (1929)
  • Variations and Fugue on 'La Folia' (1929)
  • Homenaje a Tárrega (1932)
  • Sonatina meridional (1939)
  • Variations on a Theme of Cabezón (1948)


١. National Conservatory of Music

۲. Aguascalientes

۳. Bologna

۴. Martin Krause

۵.  Stern conservatory

۶. Carlos Vázquez

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 10:47 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

آستور پیازولا

آستور پیاتزولا(Ástor Pantaleón Piazzolla)

آهنگساز و نوازنده آرژانتینی

تولد: ١١ مارچ ١۹٢١ شهر ماردلپلاتا[1] ،آرژانتین

درگذشت: ۴ جولای ١۹۹٢ بوینس آیرس ،آرژانتین

 

پیاتزولا در یک خانواده ایتالیایی متولد شد. پدرش Vicente Nonino و مادرش Asunta Manetti  نام داشتند. پدر بزرگش Pantaleone Piazzolla که یک ماهیگیر بود در پایان قرن نوزدهم میلادی از شهر ترانی[2] که بندر گاهی در جنوب ایتالیا در منطقه آپولیا است به ماردلپلاتا مهاجرت کرد.

آستور بیشتر دوران کودکی اش را به همراه خانواده اش در نیویورک سپری کرد، یعنی همان مکانی که در سنین جوانی به موسیقی جَز و موسیقی یوهان سباستیان باخ علاقه مند شد. او به زبان های مختلفی چون اسپانیایی ، انگلیسی ، ایتالیایی و فرانسه مسلط بود و با سلاست وروانی سخن می گفت.

در سنین نوجوانی نواختن ساز باندنئون[3] را آغاز کرد. در سن سیزده سالگی ملاقاتی با کارلوس گاردل[4] یکی از شخصیت های موسیقی تانگو داشت و گاردل از او خواست که در تور موسیقی او را همراهی کند. پدر آستور از اینکه پسر جوانش به تنهایی از پس سفر بر آید نگران و آشفته بود. آستور در فیلمی به نام " El día que me quieras "  که گاردل ساخته بود نقش یک پسر روزنامه فروش را ایفا کرد. متاسفانه گاردل و همراهانش در یک حادِثه سقوط هواپیما در گذشتند.

در سال ۱۹۳۷ پیاتزولا به آرژانتین بازگشت ، مکانی که موسیقی تانگو هنوز شدیداً حکم فرمایی می کرد. او در نایت کلاب های مختلف با گروه های موسیقی از جمله      Orchestra of Anibal Troilo به اجرای برنامه پرداخت و بعدها به عنوان بهترین نوازنده باندنئون و رهبر گروه در بوینس آیرس مطرح شد.

پیانیست بزرگ تاریخ  آرتور روبنشتاین[5] که در آن زمان در بوینس آیرس زندگی می کرد به پیاتزولا پیشنهاد کرد که برای آموختن دروس آهنگسازی به آهنگساز آرژانتینی آلبرت ژیناسترا[6] مراجعه کند.

مکاشفه او در موسیقی نوشته های استراوینسکی ، بارتوک ، راول و دیگران انگیزه ای بود که او هر روز صبح به تماشای تمرینات  Teatro Colón Orchestra  برود. این گروه طبق یک برنامه خسته کننده به اجرای برنامه در نایت کلاب ها می پرداختند.

در سال ۱۹۵۰ موسیقی را برای فیلم Bólidos de acero خلق کرد.

با اصرار و پا فشاری استادش ژیناسترا در سال ۱۹۵۳ در مسابقه آهنگسازی          Buenos Aires  Symphony  شرکت کرد و موفق به کسب جایزه کمک هزینه تحصیلی در پاریس شد و بدین ترتیب در خدمت شاگردی اسطوره آهنگسازی فرانسه         نادیا بولانژه[7] در آمد. این ستاره موسیقی فرانسوی زندگی پیاتزولا را در یک روز تغییر داد.

 

 

پیاتزولا در خاطراتش روز دیدار خود با بلانژه را اینگونه وصف می کند :

" روزی که او را ملاقات کردم، نخست چندین کیلو گرم از نت های سمفونی ها وسونات هایی را که ساخته بودم به او نشان دادم. نادیا شروع به خواندن آنها کرد، ناگهان به حالت عجیب و مخوفی به من گفت خیلی خوب نوشته شده است! سپس برای لحظاتی که خیلی طولانی شد سکوت کرد و مجدداً مشغول به تماشای اوراق شد. بعد از مدت زیادی رو به من کرد و گفت: "  تو شبیه استراوینسکی هستی ! شبیه بارتوک هستی ! شبیه راول هستی ! ولی می دانی چه شده است؟ من اثری از پیاتزولا نمی بینم". سپس نادیا شروع به سوال کردن وتحقیق در مورد من کرد. در مورد زندگی من ، ارتباطاتم ، و همه چیز. از همه چیز و همه جا می پرسید. مثل یک مامور FBI  از من بازپرسی میکرد و من خجل از اینکه به او بگویم یک موزیسین تانگو هستم. بالاخره دل رو به دریا زدم و به او گفتم که خانم من در کلاب می نوازم. راستش خجالت می کشیدم بگویم که در کاباره می نوازم.پرسید کجا؟ گفتم " مایس اوی " و او با تعجب پرسید اونجا که یک کاباره است ! این طور نیست؟ با رنگ پریده به او جواب دادم بله و دلم می خواست در آن لحظه رادیو را محکم به سر این زن بکوبم. واقعا دروغ گفتن به این زن کار دشواری بود. او همچنان می پرسید و من جواب می دادم. از من پرسید که تو می گویی من نوازنده پیانو نیستم ! پس چه سازی می نوازی؟ من نمی خواستم به او بگویم که نوازنده باندنئون هستم چون می ترسیم که مرا از طبقه چهارم ساختمان به پایین بیاندازد. نهایتاً مجبور به اعتراف شدم و او از من خواست که چند میزان از تانگوهایی را که ساخته ام برایش بنوازم. ساز را برداشته وشروع به نواختن کردم. ناگهان حالت چشمانش عوض شد، جلو آمد ودستان مرا گرفت وبا حالت هیجان زده ای گفت : "آی آدم خرفت. به این می گن پیاتزولا". آن روز من تمام قطعاتی را که ظرف ده سال از زندگی ام ساخته بودم یک جا به جهنم فرستادم. "

در سال ۱۹۵۵ پیاتزولا از نیویورک به آرژانتین بازگشت و گروه Octeto Buenos Aires را تشکیل داد. هدف نواختن تانگو بود. او دیگر هیچ گاه به گذشته باز نگشت.

معرفی دیدگاه جدید او به تانگو (nuevo tango) که تانگوی نو نامیده می شد، پیاتزولا را به شخصیتی جنجالی در عرصه موسیقی و سیاست مبدّل ساخت. در آرژانتین مردم میگفتند : " در آرژانتین هر چیزی باید تغییر کند... به جز تانگو" و این نمونه ای از مقاومت او در میهنش بود. با این حال موسیقی او در اروپا و آمریکای شمالی مقبول قرار گرفت ، همچنین باز نگری او در موسیقی تانگو از طرف گروه های آزادی خواه جامعه آرژانتین مورد ستایش قرار می گرفت. آنها  به موازات موسیقی انقلابی پیاتزولا جامعه را برای انقلاب سیاسی تحریک می کردند.

دوران نظام دیکتاتوری آرژانتین و سال های ۱۹۷۶ تا  ۱۹۸۳ را در ایتالیا گذراند وبارها برای کارهای مختلف نظیر ضبط موسیقی هایش به آرژانتین عودت کرد.

سال ۱۹۹۰ علائم بیماری thrombosis در او آشکاربود و بوجود آمدن لخته در عروق باعثه مرگ او در سال١۹۹٢ بود.


بررّسی سبک موسیقی پیاتزولا:

سبک تانگو جدید پیاتزولا کاملاً متمایز از تانگو سنتی می باشد و مسائلی چون الحاق المان های موسیقی جَز ، هارمونی گسترش یافته، دیسونانس های صوتی، کنتر پوآن جسورانه و گسترش بی مهابانه فرم های آهنگسازی، وجوه تمایز کار او از تانگو های سنّتی می باشد.

کارلوس کوری[8] که یک روانکاو آرژانتینی است، اشاره میکند که آمیزش تانگوهای پیاتزولا با رِنج وسیعی از اِلمان های قابل تشخیص موسیقی غربی از عوامل موفقیت او بوده وسبکی نوین وفردی را به آورده که بسیار اثر گذار وتکان دهنده می باشد. ما نمی توانیم بگوییم که این تاثیر به صورت مشخص و در کدام قسمت از موسیقی او حادث می شود. با این حال نمود های آشکاری وجود دارد برای مثال می توان به استفاده از تکنیک پاساکالیلا[9] ، به صورت حرکت وجابه جایی خط باس و سکوئنس های هارمونیک که در قرن ۱۷و ۱۸ میلادی ،در دوره باروک استفاده می شده است اشاره کرد. این مسأله عمدتاً در ایده موسیقی جَز هم به اسم تغییر یا Change وجود دارد و ما حضور قاطع آن را در موسیقی پیاتزولا شاهد هستیم.

نمونه دیگر باروکی که می توانیم آن را به صورت پیچیده و ویرتوئوزیک ببینیم ، کنترپوآنی می باشد که  به آسانی اجازه می دهد هر کدام از نوازندگان موسیقی خود را به صورت مجزا به گوش ما برسانند.

نمونه دیگر که از موسیقی جَز وام گرفته شده مسئله بداهه نوازی یا Improvisation می باشد که در عمل شامل مجموعه متفاوتی از میزان ها و ریتم های گوناگون ، در حیطه جهانی تانگو می باشد.

 




۱. Mar del Plata, Argentina

٢. Trani

۳. bandoneón

۴. Carlos Gardel

۵. Arthur Rubinstein

۶. Alberto Ginastera

۷. Nadia Boulanger

۸.Carlos Kuri

۹. Passacaglia

+ نوشته شده در  9 Mar 2009ساعت 10:40 AM  توسط Rasool Sadrieh   | 

Experiences in Iran: Field Work a

Generation Ago

Professor Bruno Nettl

professor emeritus of musicology

 Sonorities magazine

 

Experiences in Iran: Field Work a Generation Ago

How much things have changed since I first went to Iran, in 1966, in the era of the last Shah, to try to

learn something about the musical culture of the Persian people. Before I went, people would ask me

whether “Iran” was the same as “Iraq” and couldn’t find it on a map. Today, Americans see Iran as a

problem in international relations, oil production, and military matters, but most are unaware of the great

traditions of literature, art, and music that have developed there over hundreds of years. My first foray,

five summer weeks, resulted from a relationship the Universities of Illinois and Tehran had established,

and I arrived knowing only that Iranians, like other Middle Eastern Muslims, tended to be ambivalent

about music, loving to hear music and yet feeling that musical activity might be morally dangerous,

frowned upon or forbidden by Islamic law, perhaps even by the Holy Koran. And I knew that a major

characteristic of the traditions that Middle Easterners designate as their classics was the centrality of

improvised music. I quickly found Persian classical music fascinating, slightly odd at first with its use of

three-quarter and five-quarter tones, and I quickly determined to return for longer to try to learn

something about the workings of this improvised music, hoping to answer such questions as, Is this

music in some ways like jazz, or contemporary free improvisation, or Indian ragas? (Well, it is, but it’s

also quite unique.) How do Persian musicians’ minds work? How, creating music in the course of

performance, do they decide what to do next?

On that first visit I met a musician who was to make a great difference in my life, Nour-Ali Boroumand,

an older blind gentleman known mainly as a teacher and authority. He agreed to be my principal guide

when I returned. But in the meantime we arranged to bring him to the Urbana campus for a month in

1967 as a Miller Professor to give classes introducing our students to Persian music. Dr. Boroumand

had a flair for the dramatic, beginning his first class by saying, “To understand Persian music, you must

understand the singing of the nightingale, because when it sings, it doesn’t repeat itself, and Persian

musicians must not repeat themselves. But as you don’t have nightingales in America, I have brought

you a recording,” and he proceeded to play a tape. Only later came the nitty-gritty of Persian music and

theory. Well, nightingales—which symbolize the good and beautiful in Iran—and Persian musicians do

sometimes repeat, but he used this gesture to present important principles about music and culture in a

way none of us ever forgot.

Then, during1968–69, I lived, with my family, in Tehran for a year, devoting myself to the problem of

improvisation. Dr. Boroumand told me this: We don’t teach improvisation outright; we teach a repertory

of some 300 largely non-metric short pieces called the Radif, divided into twelve parts, each in one

mode or dastgah (a concept related to the better-known Arabic maqam). Once the radif has been

memorized—it should be learned aurally, without notation, contemplated, over several years—it

becomes the basis or point of departure for improvised performance, somewhat like chord changes or

tunes for jazz, but probably more complex. I undertook to learn two or three of the twelve modes on a

small long-necked lute called sehtar, and I’m afraid I sound on it like a violin student sounds after just a

year of study, but I tried to learn Persian music more or less like Dr. Boroumand’s Iranian students. I

also determined to look at the system as an outsider, recording as many musicians as I could, some 45

over the year, improvising in the same mode, to see how they differed or agreed, and I got them to help

me analyze their performances, so I could learn what might always be required, and what could never

be done, and what was typical, and where musicians could show their individuality. While I was living in

Iran, my first ethnomusicology advisee at UI, Dr. Stephen Blum—Ph.D. in Musicology, 1972, now

professor of music at the CUNY Graduate Center and the foremost American authority on the folk

traditions of Northeastern Iran—was doing dissertation research, and I went several times to spend time

with him in villages, watching him record folk songs and narratives.

The richness of this tradition, in a culture in which on the surface music and musicians were not really

respected, continued to amaze me. The musicians I recorded thought, however, my research method

“wacky.” I had selected for my case study the mode or dastgah of Chahargah (which means “fourth

place”)—about which I later wrote a short book—and in time musicians began joking, calling it “the

mode of Illinois.” Chahargah was associated in vocal music with heroic poetry about great battles, and

was thought to have a warlike character, and so I wonder today whether elderly musicians who

remember me think, today, “no wonder this American was so attracted to our warlike musical mode.”

Probably not. Governmental relations between Iran and the United States have had their ups and

downs, but basically, Iranians like Americans, and I have always found Iranians to have exceptionally

strong traditions of kindness, courtesy, hospitality, and broad-mindedness.

I returned to Champaign-Urbana and began teaching Persian music, particularly its improvisatory

system and its interestingly ambiguous place in Islamic culture, and I returned to Tehran a few more

times, briefly, until 1974. The revolution of 1978 caused musical life to become vastly more restricted,

music influenced by Western musical culture (which I had also tried to study) was outlawed, and public

musical life was for a time shut down, as Ayatollah Khomeini said, “music is a treason to our country.”

Many of the greatest Iranian musicians settled abroad, notably in Paris and Los Angeles. But since

1990, most governmental restrictions have been lifted, and the classical music of Iran is again

flourishing, at home and abroad, and is being taught at institutions. Dr. Azin Movahed, who received her

D.M.A. in flute at UIUC in 1993 and wrote a dissertation on Persian traditional flute music, now teaches

both Western and Persian music at the University of Tehran. The events of the past decades have

actually made Persian music better known in Europe and America; and Iranian immigrants to America,

who would once have scoffed at their traditional music at home, now treasure it as a central aspect of

their heritage. I have continued to be interested in cross-cultural research on improvisational systems

and hope that this branch of music-making will flourish further in the School of Music in performance,

scholarship, and education.

Professor Bruno Nettl

professor emeritus of musicology

سید رسول صدریه   خرداد۸۷ 

سیدرسول صدریه Seyedrasool Sadrieh

+ نوشته شده در  30 Jun 2008ساعت 1:22 PM  توسط Rasool Sadrieh   |